Acoustic Kitty: kot jako narzędzie podsłuchowe CIA

W latach sześćdziesiątych CIA badała możliwość wykorzystania zwierząt do prowadzenia obserwacji bez wzbudzania podejrzeń. Jednym z najbardziej niezwykłych pomysłów był projekt Acoustic Kitty. Zakładał on stworzenie kota wyposażonego w miniaturowy mikrofon i nadajnik radiowy, który mógłby zbliżać się do ludzi prowadzących rozmowy w miejscach publicznych. Zwierzę miało wyglądać zwyczajnie, a jego obecność nie powinna zwracać uwagi obserwowanych osób. Według opisu opublikowanego przez CIA prace nad pomysłem rozpoczęto w 1964 roku. Mikrofon umieszczono w okolicy ucha kota, nadajnik pod skórą, a antenę ukryto w sierści. Technicznie udało się stworzyć urządzenie, które mogło przekazywać dźwięk. Problem pojawił się jednak wtedy, gdy trzeba było wykorzystać je w prawdziwej sytuacji operacyjnej. Kot nie poruszał się zgodnie z oczekiwaniami operatorów i nie dało się zagwarantować, że dotrze w wyznaczone miejsce.

CIA podaje, że podczas ograniczonych testów zwierzę szło tam, gdzie samo chciało, zamiast zbliżać się do wskazanych rozmówców. W 1967 roku program zakończono bez wykorzystania kota w rzeczywistej operacji wywiadowczej. Z projektem wiąże się popularna historia o zwierzęciu potrąconym przez taksówkę podczas pierwszego testu terenowego. Nie należy jednak przedstawiać jej jako potwierdzonego faktu. CIA twierdzi, że opowieść wywodzi się z żartu byłego urzędnika z 1979 roku, który później zaczęto traktować dosłownie. Agencja utrzymuje również, że zabiegi związane z instalacją urządzeń przeprowadzono w warunkach weterynaryjnych i że kot nie został skrzywdzony. Nie oznacza to, że wszystkie szczegóły programu zostały niezależnie potwierdzone, ale oficjalny opis CIA nie potwierdza opowieści o śmierci zwierzęcia na ulicy.

Acoustic Kitty nie był więc skutecznym narzędziem szpiegowskim, lecz autentycznym eksperymentem, który zakończył się niepowodzeniem operacyjnym. Największą przeszkodą nie była miniaturyzacja elektroniki, ale brak kontroli nad zachowaniem żywego zwierzęcia. Projekt pokazuje, jak daleko agencje wywiadowcze próbowały posunąć się w poszukiwaniu nowych metod podsłuchu. Jednocześnie przypomina, że rozwiązanie działające w laboratorium nie musi sprawdzić się w terenie. W tej historii faktem jest sam program i jego zakończenie w 1967 roku. Opowieść o kocie zabitym przez taksówkę pozostaje niepotwierdzoną anegdotą, której nie należy przedstawiać jako ustalonego finału operacji.